Excursieverslag Nationaal Park de Sallandse heuvelrug, 24 en 25 april 2010

Korhoender weekend

Het voelde als een schoolreisje toen ik op zaterdagmorgenvroeg boterhammen smeerde, ontbijtkoek inpakte en verschillende pakjes drank en het thermosflesje thee klaarmaakte.
Een weekend met z'n 22-en naar het Nationaal Park de Sallandse heuvelrug met als belangrijkste onderdeel op zondag bij zonsopgang het vinden en zien baltsen van korhoeders. In dit park is de enige korhoenderspopulatie van Nederland nog te vinden en met het jaar worden het er helaas minder. We logeerden in een ouderwets gezellig familiehotel. Het weer werkte dit weekend fantastisch mee, zodat we na ruim 2 uur rijden meteen op het zonnige terras van het hotel konden neerstrijken.

De kamers waren pas om 14.00u uur klaar dus, energiek en enthousiast als we waren, vertrokken we voor een wandeling door het prachtige landschap van bos, heide en open vlaktes. We stopten geregeld om het gezang van de vogels te determineren en de verrekijkers en telescopen bewezen hun diensten als in de verte hoog op een takje een vogel te zien was. Onderaan lees je welke soorten we gezien hebben. Onderweg kwamen we Marcel en Marga tegen die op de fiets de omgeving verkenden. De koekoek liet zich al vlug horen en zijn geluid vergezelde ons tijdens de gehele wandeling. Er was een moment waarop de meningen verdeeld waren over het zien van een buizerd. Of het was een slangenbuizerd óf misschien wel heel iets anders? De foto's zullen een dezer dagen het bewijs leveren.

Het waren niet alleen vogels die onze aandacht hadden, want we vergaapten ons bijvoorbeeld ook aan een struik vol met kleine groene vlinders of een dikke rups die met ons meeliep in het zand.
De wandeling bleek 13 km. te zijn en bij terugkomst lieten we ons vermoeid maar tevreden weer op de stoelen van het terras neerzakken, ongeduldig wachtend op de bediening. Ik moet eerlijk bekennen dat ik blij was terug te zijn, want het leek alsof mijn schoenen twee maten te klein waren en het deed overal pijn. Deze schoenen bleken ongeschikt voor lange wandelingen. Gelukkig was ik niet de enige, want ik zag dat hier en daar ook meteen de schoenen werden uitgedaan.
Jonge Nathan was niet te stuiten en liep alweer op de parkeerplaats rond met zijn filmcamera op statief, maar ik denk dat vader Ton ook heel blij was dat hij eindelijk zat.
Om 18.30u zaten we opgefrist en wel aan tafel voor een 3-gangendiner, waarna er toch nog een paar even buiten op zoek gingen naar uilen of vleermuizen. De meesten zochten hun bed op want Els was onverbiddelijk: vertrek 05.30u en wie te laat was, moest er dan maar zelf achteraan komen.

Het werd een korte nacht en we slopen zachtjes het hotel uit, de donkere nacht in. We liepen in groepjes achter Els aan die de pas er flink in hield. We moesten ongeveer 3 km. lopen, dit keer over de weg en het was heerlijk om in de stilte, met z'n allen, verwachtingsvol op pad te gaan. Langzamerhand werd het licht en toen we op de plaats van bestemming waren aangekomen, kroop langzaam de zon boven de heide omhoog.
We moesten veel geduld hebben en bleken ook niet de enigen te zijn. Er waren meerdere vogelaars en een soort grote golfkar van Staatsbosbeheer leverde ook nog wat kijkers die wat minder goed ter been waren. Alle telescopen werden opgezet, de verrekijkers in de aanslag en zo wachtten we op het geluid van de korhoenders. Dat geluid had Els ons laten horen via haar mobiel, zodat ik in ieder geval wist waar ik op moest letten.
Het duurde lang, de handen werden koud, de kerkklok sloeg 07.00u en de vogels zongen al, maar daar was dit keer minder aandacht voor.

Uiteindelijk werden we beloond en werd het geluid gehoord, heel ver weg. Zou de korhoender zich laten zien, waar zat hij, waren het er meerderen?
Als een soort tam tam kwam het bericht dat er 1 gesignaleerd was. De spanning steeg, de telescopen werden verzet. In de 2 uren die daarop volgden zagen we een vrouwtje in een boom zitten en hebben we allemaal door de telescopen een mannetje gezien. Soms stilzittend, soms heen en weer lopend, soms springend en met uitslaande vleugels. Onze magen knorden, men snakte naar koffie, de korhoenders hadden hun plicht gedaan en voor ons was het tijd om aan het ontbijt te gaan.
Gezellig gezeten aan tafel kwamen de verhalen los en maakten we ons alweer op om met de auto's naar de Holterberg te rijden, om van daaruit een volgende wandeling te maken.

Wederom een heerlijke wandeling gemaakt door het bos, waardoor het zonlicht prachtig scheen. Nathan waarschuwde ons als hij weer een vogel in het vizier had en de boompieper en de gekraagde roodstaart lieten zich goed zien en horen. Els had ons een zwarte specht beloofd en precies op het moment dat we terugkeerden naar de auto's werden we net op tijd gewaarschuwd door Ton en vloog de vogel met grote snelheid over ons heen, de verte in verdwijnend. Ondanks de plattegrond en de GPS van Jan moesten we toch aan buurtbewoners de weg terug vragen. We smulden nog van een stuk appeltaart,
die Leon en Hanneke hadden meegebracht. Daarna namen we afscheid van elkaar en ging iedereen weer op weg naar huis.
Een te gekke weekend-excursie waar Kees en Els hartelijk bedankt voor worden, zowel voor het organiseren als voor de leiding. Ook dank aan Corrie die helaas niet mee kon, maar wel mee had gedaan aan de voorbereiding.

Fanny Fekkes

Waargenomen soorten zijn: