Wie wil er nou niet naar de Oostvaardersplassen? Dat bleek al vlug bij de aanmelding: 31 personen. Toch vielen er op het laatste moment nog enkele vogelaars af, zodat we met z'n 25-en overbleven, toch ook nog een aardig aantal.
Marja en Jos kwamen later voor de bolderkartocht. Onderweg werden al enkele buizerds gespot en de eerste stop was de vogelhut bij de Lepelaarsplas.
Een wandeling door fris groen met wat gladde ondergrond door de regen van de afgelopen dagen.
De grote, ronde vogelhut gaf een panoramisch overzicht over het water en op de twee eilandjes in de verte zaten veel aalscholvers hun veren te drogen.
Ook waren er ver weg heel veel tafeleenden te zien al prachtig in het winterkleed.
De hut werd ook meteen gebruikt als koffieshop met meegebrachte boterhammen en Leon had een indische (groene) cake gebakken die gretig aftrek vond.
Op de terugweg over het fietspad vlogen als een blauwe schicht 2 ijsvogels ons voorbij.

Vanaf de parkeerplaats koersten we over de dijk naar een andere parkeerplaats enkele kilometers verderop, vlakbij de Knardijk,
waar we eerst het Markermeer afzochten en zwarte sterns, meeuwen en een visdiefje zagen, totdat ineens iemand riep: "Ik hoor baardmannetjes!"
We keerden ons om naar het gebied van de Oostvaardersplassen aan de andere kant van de weg en zagen baardmannetjes vliegen. Niet een, niet twee,
maar echt "een wolk" die zich van struik naar struik bewogen. Onmiddellijk werden al de telescopen in stelling gebracht.
Marco en Wendy konden niet wachten en stonden al vlug beneden aan de dijk om te proberen de vogels van dichtbij te scoren.
Anderen gingen via een klaphek het gebied binnen en sommigen zagen de baardmannetjes zelfs van heel dichtbij maar werden ook meteen door de vele muggen besprongen.

Onverwachts werden we door een korte maar hevige regenbui overvallen, waardoor we linea recta richting bezoekerscentrum van Staatsbosbeheer op de Knardijk reden, waar we wat aten en rondkeken in het bezoekerscentrum, alvorens aan de wandeling te beginnen.
Hier zagen we prachtige grote foto's, opgezette vogels en een film over de zeearend die in het gebied heeft gebroed.

De regen was opgehouden, de lucht trok open en het werd alleen maar beter op weg naar vogelhut de Zeearend.
We liepen over een bruggetje, waaronder enorme karpers ons al lagen op te wachten met de hoop gevoerd te worden.

Het gebied bood veel kale en omgevallen bomen waar weer opnieuw groen aan ontsproot.
Voor de hut stond een stand van Appelsientje waar gratis drinken werd uitgedeeld en je ook nog op de foto kon.
Herman ontpopte zich als vrolijke werknemer en stopte iedereen telkens weer een pakje drinken toe. Vanuit de hut zagen we 2 zilvereigers en een lepelaar ver weg.
Daar achter op het land waren herten te zien. Sommigen wilden wat langer in de vogelhut blijven en we spraken af om 17.00u terug te zijn bij het bezoekerscentrum, om vandaaruit met de bolderkar en gids de diepte van de Oostvaardersplassen in te gaan om hopelijk burlende herten, runderen en wilde Konickpaarden te zien.

Rond 17.00u verzamelden we ons weer en kwamen de verhalen los wie wat waar gezien had.
De onbevreesde witte buizerd, rustig zittend op een lage tak, was de sensatie van de middag, maar ook een vos met prooi.

Voordat we de bolderkar instapten, kregen we, onder het genot van koffie/thee, eerst een uitleg in het leslokaal waar een prachtig hert met imposant gewei en een runderkop aan de muur ons al opwarmde voor wat we te zien zouden krijgen. De gids gaf duidelijk en goed uitleg over de hertensoorten in het gebied en over het ontstaan van het gebied.
Met veel enthousiasme klommen we in de bolderkar die aan de zijkanten werd afgesloten met een ijzeren hek en we konden aan beide kanten uitkijken over de prachtige vlaktes.
De kar werd getrokken door een tractor en als we wat langer wilden stilstaan hoefden we alleen maar heel hard "stop" te roepen. Het leek net alsof we op safari waren, zo avontuurlijk.
Helaas bleek het nog te warm voor het burlen en de herten waren ook eigenlijk te ver weg om ze goed te kunnen zien.
We zagen nog wel Heckrunderen, die ook al afstand namen, maar de Konickpaarden die we tegemoet reden lieten zich van heel dichtbij zien, fantastisch.
Grote kudden stonden te grazen en we zagen met heel veel moeite een piepklein stukje van een waarschijnlijk pas geboren paardje tussen het groen met de moeder vlakbij.
Onderweg ook nog vossen in het hoge gras, waarvan in ieder geval Marco een prachtige foto heeft gemaakt.
Naarmate de schemer zich inzette, werden de wolkenpartijen meer roze en we genoten ten volle van deze rit. Het werd kouder en ook de honger sloeg toe.
Rond half 9 waren we terug, waarna het bij de toiletten flink dringen geblazen was.

Hier namen sommigen van ons afscheid, anderen gingen nog op weg naar een restaurant in de buurt, dus een ieder ging in zijn eigen tempo weer terug naar huis.

Dit was alweer een dikke 10 waard voor het excursieteam.

Fanny Fekkes